Persoonlijke verhalen

Bangladesh

Een boer met hoop

Md Liakat, een 52 jaar oude boer uit een dorp in het Gaibandha District, begon zijn boerderij met 19, 8 hectare land, acht koeien, verschillende gewassen en een vijver met vissen. Maar nu bezit hij bijna helemaal geen land meer. Hij heeft veel dingen zien veranderen gedurende de laatste paar decennia, zoals minder soorten voedingsgewassen, meer overstromingen en erosie en hij heeft veel boeren hun land zien kwijtraken.

Md Liakat merkt dat temperaturen voortdurend hoger worden in de zomer en lager in de winter. Door hevige regenval en veelvuldige overstromingen is hij zijn land, gewassen en andere bezittingen kwijtgeraakt. Hij heeft inmiddels al vijf keer gedwongen moeten verhuizen, vanwege erosie en overstromingen.

Md Liakat heeft veel rampen, gerelateerd aan klimaatverandering, aan den lijve ondervonden. Omdat hij zich zorgen maakte over zijn inkomen, was Md Liakat wanhopig op zoek naar manieren om zich aan te passen aan de gevolgen van klimaatverandering. Hij kreeg training en technische steun en ontdekte verschillende activiteiten om zijn inkomen te kunnen aanvullen.

Na training heeft hij een kwekerij aangelegd in zijn achtertuin om groenten te verbouwen. Hij fokt eenden en verbouwt groenten in een drijvende tuin gedurende de moesson. Hij heeft drieduizend boomzaadjes verkocht, waarmee hij 12.000 taka heeft verdiend. Hij heeft een deel van zijn geld geïnvesteerd om meer jonge boompjes te kweken. Hij kan nu goed voor zijn familie zorgen en heeft goede hoop dat hij snel in staat zal zijn om weer land te kopen voor landbouw en misschien in de toekomst weer een veestapel te bezitten. Dan zal hij net als zijn vader weer een welgestelde boer zijn.

Bron: Up in Smoke, een rapport van de Working Group on Climate Change and Development

Een nieuw ‘koude oorlog’ in Bangladesh

Volgens een van de meest gewaardeerde dichters van Bangladesh, Jibananda Das, was de winter in Bangladesh normaal gesproken een tijd die de innerlijke schoonheid en ziel van Bengalen onthulde. Het was een aangenaam seizoen, waar men naar uitzag; een tijd van rust na de lange zomers. Maar nu ligt het anders. De winters zijn streng. In januari 2007 was de temperatuur 5 graden, wat in geen 38 jaar was voorgekomen.

Het is echt een ‘koude oorlog’ in het Gaibandha District in Noord-Bangladesh. Op de velden hangt een dikke koude mist. De 75-jarige Abdul Hussain, die op een eiland in de Brahmaputra rivier woont, zegt dat het leven al hard genoeg is. “De rest van het jaar zijn we bezig om onszelf te beschermen tegen overstromingen en monga (gebrek aan werkgelegenheid en eten), kapotte huizen te herstellen, de voedselvoorziening weer op te bouwen.”

Abdul Husain leeft al tientallen jaren op de riviereilanden. Zittend in zijn voortuin, mijmert hij over vroegere winters die warmer en winderiger waren. Door de kou ontstaan veel gezondheidsproblemen. De mist ruïneert de mango’s die hij kweekt. Zelfs het begin van maart kan koud zijn. In de winter durft hij vaak niet naar buiten na vier uur ‘s middags vanwege de strenge kou. Families, vooral vrouwen en kinderen, worden gedwongen om binnen te blijven rond kerosinelampen of in het donker omdat ze op de eilanden geen elektriciteit hebben.

De meeste mensen hebben geen winterkleren of dekens, waardoor veel mensen door de kou sterven, met name pas geboren baby’s. Er moet gezegd worden dat rijke mensen niet door de kou sterven. Het is niet de koude die mensen doodt, maar armoede die ervoor zorgt dat mensen zich er niet tegen kunnen wapenen.

Bron: Up in Smoke, een rapport van de Working Group on Climate Change and Development

Vroeg opstaan voor zoet water

Aleya is vier jaar oud en weet niet wat ‘zoutgehalte’ betekent, maar ze weet wel dat ze al voor het aanbreken van de dag moet opstaan en samen met haar moeder 5 kilometer moet lopen om drinkwater te halen. Ze weet dat als ze faalt, haar vader haar uit zal kafferen omdat de hele familie dan zout water moet gaan drinken uit een nabijgelegen garnalenkwekerij.

Aleya`s familie en anderen uit het dorp hebben geen andere keus dan lange afstanden te lopen omdat hun lokale grondwater nu zout is. “We moeten deze hele afstand lopen omdat het water uit de plassen in ons dorp zout is geworden en te modderig om te drinken, zegt Aleya`s moeder Laily Begum.

Bron: Up in Smoke, een rapport van de Working Group on Climate Change and Development

Tsjaad

Overstroomde akkers en wekenlange droogte

Ook in Tsjaad zijn de gevolgen van klimaatverandering voelbaar. Extreme regenval en lange periodes van droogte wisselen elkaar af waardoor voedselschaarste dreigt.

“Pas gezaaide gewassen verdrinken of krijgen juist te weinig water”, vertelt boer Jeremie Tchakfine uit het dorpje Petchilli. “Het is belangrijk dat we leren hoe we ons voedsel het beste kunnen verbouwen in dit grillige klimaat. Anders hebben we steeds vaker honger en zullen mijn kinderen ziek worden of nog erger…”

Aan het begin van het regenseizoen zaaiden de boeren hun velden in. Door plotselinge droogte kwam het zaaigoed dit jaar niet goed op en verpieterde de oogst totaal. De boeren die nog zaad over hadden, zaaiden bij de volgende regenbuien opnieuw in. Maar door extreme regenval van wel 160 millimeter in 12 uur stonden in verschillende dorpen de velden blank en was de oogst opnieuw bedorven. Vooral de armen worden hierdoor zwaar getroffen.

“Deze mensen hebben geen reserves om op terug te vallen, zoals wij”, vertelt oud-TOPper Corita Corbijn die weer even terug was in Tsjaad waarnaar ze voor Tear was uitgezonden. “Veel mensen hebben geen geld voor eten, laat staan voor nieuw zaaigoed. Ze zijn gedwongen hun vee te verkopen. Maar zonder ossen kan er het volgende jaar niet geploegd worden en is de oogst nog slechter. Zo komen mensen in een vicieuze cirkel van honger en armoede terecht.”

Tear-partner Cecadec geeft landbouwtraining en bereidt boeren voor op een wisselvalliger klimaat. “Door het gebruik van verbeterd zaaigoed met een korte groeicyclus is mijn oogst groter”, vertelt boer Jeremie. “En doordat ik bij het ploegen rekening houd met de hoogtelijnen, spoelen de gewassen niet meer weg tijdens de regen.” Zo kan Jeremie zichzelf en zijn gezin voeden en werken aan een goede toekomst.

Bron: Tear-magazine tegenberichten, november 2007